Бесік — қазақ халқының көне мәдени мұраларының бірі, сәбиді тербетіп, ұйықтатуға, жылы әрі жайлы ұстауға арналған ұлттық ағаш төсек. Оның тарихы мыңдаған жылдарға созылады. Археологиялық зерттеулер бойынша, бесік түріндегі ұқсас құрылымдар ерте түркі дәуірінен бастап қолданылған.

Қазақ қоғамында бесік тек тұрмыстық бұйым емес, рухани мәні бар қасиетті нысан болып саналады. Сәбиді алғаш рет бесікке салу рәсімі – «бесікке салу» – ерекше қуанышпен аталып өтетін дәстүр. Бұл рәсімде үлкен әжелер мен аналар сәбиді ақ орамалға орап, бесікке бөлейді, тілек айтып, бата береді.

Бесік қазақ өмірінде тазалықтың, аналық қамқорлықтың және ұлт дәстүрінің символы саналады. Ол сәби денесінің түзу өсуіне, ұйқысының тыныш болуына және анаға жеңілдік жасауға мүмкіндік береді.

Қазіргі таңда да бесік өз маңызын жоғалтқан жоқ. Көптеген отбасылар дәстүрді сақтап, ұрпағына ұлттық құндылықты дәріптеу мақсатында бесікті қолданады.